ΠΡΟΩΡΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ

Αποφυγή πρόωρου τοκετού

Ως πρόωρος τοκετός χαρακτηρίζεται ο τοκετός, ο οποίος συμβαίνει πριν από την 37η εβδομάδα της κύησης.  Σύμφωνα με τους ειδικούς, περίπου το 10% των κυήσεων καταλήγουν σε πρόωρο τοκετό, ενώ υπάρχει πιθανότητα 30% επανεμφάνισης της επιπλοκής σε έγκυο με ιστορικό πρόωρου τοκετού. 
Για τον πρόωρο τοκετό μπορεί να ευθύνονται οι συνθήκες τις εγκυμοσύνης καθώς και διάφοροι μαιευτικοί-γυναικολογικοί, παθολογικοί και ανατομικοί παράγοντες, όπως είναι τυχόν ανωμαλίες του εμβρύου, η κληρονομικότητα, προβλήματα υγείας της εγκύου,κολπικές μολύνσεις κ.ά.
Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί σημαντικό πρόβλημα, διότι συνδέεται με σοβαρές εμβρυϊκές επιπλοκές και αυξημένη νεογνική θνησιμότητα. Επιπλέον, ένα παιδί που γεννιέται πρόωρα είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίζει σωματικά (αναπνευστικά, νευρολογικα κ.ά) καθώς και διανοητικά προβλήματα, τα οποία εξαρτώνται από τον βαθμό της προωρότητας και από τις τυχόν επιπλοκές που θα παρουσιασθούν κατά τη νοσηλεία στις ειδικές μονάδες.
Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, για ποιον λόγο οι γυναικολόγοι επιδιώκουν πάντοτε να μειώσουν τις πιθανότητες ενός πρόωρου τοκετού, παρόλο που σήμερα, ακόμα και τα πρόωρα παιδιά, αν αντιμετωπιστούν σωστά στην αρχή, μπορούν αργότερα να είναι απολύτως υγιή.

Τρόποι πρόληψης πρόωρου τοκετού

Εφ’ όσον έχει διαγνωστεί η πιθανότητα προώρου τοκετού, η απόφαση για τον τρόπο αντιμετώπισης του θα εξαρτηθεί από το είδος των ευρημάτων κατά τη γυναικολογική εξέταση καθώς επίσης και από την παρουσία αντενδείξεων αναστολής του τοκετού. 
(Βαριά υπέρταση, αθρόα αιμορραγία από τον κόλπο,  το νεκρό έμβρυο, διαστολή τραχήλου κ.λπ).
Η αντιμετώπιση του προώρου τοκετού συνίσταται σε προσπάθεια αναστολής των συσπάσεων της μήτρας και συγχρόνως σε προσπάθεια ωρίμανσης των πνευμόνων του εμβρύου για να αποφευχθεί το σύνηθες σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας στο μωρό. Η αναστολή των συσπάσεων επιτυγχάνεται με τη χορήγηση διαφόρων φαρμακευτικών σκευασμάτων, ενώ ο έλεγχος και η πρόληψή τους πραγματοποιούνται κατά βάση με κολπικές καλλιέργειες και περίδεση του τραχήλου.

Κολπικές καλλιέργειες

Στην περίπτωση πρόωρου τοκετού λόγω κολπικών μολύνσεων, η έγκυος έχει συσπάσεις, επειδή το έμβρυο προσπαθεί να βγει εκτός του μολυσμένου χώρου στον οποίο βρίσκεται. Για αυτό, οι γυναικολόγοι πρέπει προληπτικά να συνιστούν καλλιέργεια κολπικού υγρού στη μέλλουσα μητέρα, ώστε, αν υπάρχουν εγκατεστημένα μικρόβια, να αντιμετωπιστούν έγκαιρα πριν την εγκυμοσύνη. 
Η καλλιέργεια κολπικού υγρού είναι μια πολύ απλή και εντελώς ανώδυνη εξέταση που γίνεται σε όλα τα μικροβιολογικά εργαστήρια, για να διαπιστωθεί η ύπαρξη παθογόνων μικροοργανισμών. Συνήθως, αν βρεθούν ”ύποπτα” μικρόβια, ο γυναικολόγος κάνει και τεστ ευαισθησίας στο ίδιο δείγμα για να αποφασίσει ποια είναι τα κατάλληλα και αποτελεσματικότερα αντιβιοτικά για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Στο ιατρείο μας εκτελούμε κολπικές καλλιέργειες στην αρχή της εγκυμοσύνης, στην 15η και στην 36η εβδομάδα.

Περίδεση τραχήλου

Με τον όρο ανεπάρκεια του έσω τραχηλικού στομίου εννοούμε την αδυναμία του τραχήλου της μήτρας να φέρει εις πέρας μια εγκυμοσύνη λόγω ανατομικών, λειτουργικών, συγγενών και επίκτητων αιτιών. (Τυχόν χειρουργικοί τραυματισμοί, εκ γενετής ανωμαλίες, έλλειψη κολλαγόνου και ελαστίνης στον τράχηλο κ.ά).
Σαν επακόλουθο της ανεπάρκειας του τραχήλου έχουμε την ανώδυνη διαστολή του στο 2ο τρίμηνο της κύησης με αποτέλεσμα την αποβολή του εμβρύου ή τον πρόωρο τοκετό. 
Στις περιπτώσεις που υπάρχει ανεπάρκεια του τραχηλικού στομίου, η περίδεση του τραχήλου, δηλαδή το «δέσιμο» του τραχήλου της μήτρας με ένα ειδικό ράμμα, είναι η λύση που επιλέγεται από τον γυναικολόγο.  
Η περίδεση τραχήλου έχει σκοπό να ενισχύσει τον τράχηλο ώστε να κρατήσει την εγκυμοσύνη και να αποτραπεί ένας πρόωρος τοκετός. Συνήθως η περίδεση γίνεται μετά τον προγεννητικό έλεγχο του εμβρύου για χρωμοσωμιακές ανωμαλίες. 
Η περίδεση γίνεται από τη 14-18η εβδομάδα της κύησης με γενική αναισθησία, χωρίς το έμβρυο να αντιμετωπίζει κανένα κίνδυνο, ενώ το ράμμα αφαιρείται κανονικά 3 εβδομάδες πριν τη πιθανή ημερομηνία του τοκετού.